ADHD u dorosłych
„Każdy ma teraz ADHD”. Co na to badania?
„Teraz to każdy ma ADHD” - to zdanie słychać przy rodzinnym stole, w pracy i w komentarzach pod każdym filmikiem o roztargnieniu. Trudno się dziwić. Diagnoz rzeczywiście przybywa, a test „czy masz ADHD” można zrobić w trzy minuty, czekając na tramwaj.
Kiedy jednak sięgnie się do badań, obraz okazuje się ciekawszy niż „moda”. Odsetek dorosłych, którzy naprawdę mają ADHD, od lat się nie zmienia. Zmienia się to, kogo w ogóle ktoś zauważy, kto dotrze do specjalisty i jak starannie ten specjalista sprawdzi, co kryje się za trudnościami.
mgr Anna Czujowska, psycholog · ok. 12 minut czytania
W skrócie
- ADHD ma około 3 na 100 dorosłych i nic nie wskazuje, żeby ten odsetek rósł. Tak wynika z najnowszej aktualizacji międzynarodowego konsensusu World Federation of ADHD1 i z przeglądu badań opublikowanego w listopadzie 2026 roku w czasopiśmie „Medicina”.2
- Rośnie za to liczba diagnoz. ADHD rozpoznaje się dziś u dorosłych, częściej u kobiet, a kryteria diagnostyczne są łagodniejsze niż kilkanaście lat temu.
- Jednocześnie wiele osób z ADHD nigdy nie dostało diagnozy. Dotyczy to zwłaszcza kobiet i osób starszych.
- Pozytywny wynik testu internetowego to nie diagnoza. W Anglii taki wynik w krótkim teście ma prawie 14% dorosłych, a diagnozę ADHD 1,19% mieszkańców.
- ADHD nie potwierdzi żadne badanie krwi ani EEG. O trafności diagnozy decyduje to, kto ją prowadzi i ile czasu na nią poświęca.
ADHD to nie moda
Moda pojawia się nagle i równie szybko znika. ADHD ma dobrze opisane podłoże biologiczne i wyraźnie „chodzi w rodzinach”. Pod aktualizacją konsensusu World Federation of ADHD z 2026 roku podpisało się 118 badaczy z 29 krajów. Zebrali w niej 250 wniosków z dużych badań i metaanaliz opublikowanych w ostatnich latach. Odziedziczalność ADHD szacują na 75–80%.1
Nie znaczy to, że ADHD przechodzi z rodzica na dziecko jak kolor oczu. Odziedziczalność mówi, w jakim stopniu różnice między ludźmi w objawach ADHD wiążą się z genami. Nie istnieje też jeden „gen ADHD”. W 2019 roku pierwsze duże badanie całego genomu wskazało 12 miejsc w DNA powiązanych z ADHD.3 Dzisiejsze analizy szacują, że na ryzyko składa się około 7 tysięcy wariantów DNA, z których każdy dokłada bardzo niewiele.4
Z ADHD zwykle też się nie wyrasta. Według poprzedniej wersji konsensusu mniej więcej co szósta osoba, która miała ADHD w młodości, w wieku 25 lat nadal spełnia wszystkie kryteria, a około połowa wciąż zmaga się z częścią trudności.5 Dlatego po diagnozę przychodzą dziś także dorośli, którzy żyli z objawami od dziecka, tylko nikt ich wtedy tak nie nazwał.
Ile osób naprawdę ma ADHD?
Tu trzeba rozdzielić dwie liczby, które w mediach często się mieszają. Pierwsza mówi, ilu ludzi spełnia kryteria ADHD, kiedy badacze sprawdzą losową grupę mieszkańców. Druga mówi, ile osób ma diagnozę w dokumentacji medycznej. To nie to samo, a za chwilę zobaczysz, jak bardzo te liczby potrafią się rozjechać.
Według konsensusu z 2026 roku ADHD ma na świecie około 7–8% dzieci, 5–6% nastolatków i około 3% dorosłych.1 Z wiekiem ten odsetek spada: z 5,1% u młodych dorosłych do 0,8% po 65. roku życia. Metaanaliza badań z 30 krajów, licząca tylko osoby, u których objawy zaczęły się w dzieciństwie, podaje 2,6% dorosłych.6 W dużym badaniu holenderskim 3,4%.1
Dla dyskusji o „modzie” najważniejsze jest jednak to, że te liczby nie rosną. Przegląd badań z trzech dekad nie wykazał wzrostu częstości ADHD, kiedy uwzględniono różnice w kryteriach i metodach.7 Przegląd 40 badań z 17 krajów, obejmujący także lata po 2020 roku, również nie znalazł przekonujących dowodów na wzrost.8
Skąd w takim razie tyle diagnoz?
Autorzy przeglądu w „Medicinie” nazywają ten rozdźwięk paradoksem ADHD.2 Porównali trzy liczby, które w publicznej dyskusji często traktuje się jak jedną:
Paradoks ADHD
Trzy liczby, które łatwo pomylić
Jedna kropka to jedna osoba na sto.
Każda z tych liczb mierzy coś innego i pochodzi z innego badania, dlatego nie da się ich wprost od siebie odjąć. Zestawienie pokazuje skalę rozjazdu, który autorzy przeglądu w „Medicinie” nazywają paradoksem ADHD.2
Odsetek osób z ADHD stoi w miejscu, za to diagnoz przybywa. W Anglii ADHD ma w dokumentacji 1,19% mieszkańców, a nowych rozpoznań od 2020 roku przybywa szybciej niż wcześniej.9 W Danii, gdzie liczy się zarówno diagnozy, jak i wykupione recepty na leki na ADHD, odsetek wzrósł z 0,10% w 2000 roku do 3,03% w 2022 roku.10 Najszybciej rośnie jednak trzecia liczba: odsetek osób, którym krótki test podpowiada „może masz ADHD”.
Ludzi z ADHD nie przybyło. Za to system ochrony zdrowia coraz skuteczniej ich zauważa.2 Złożyło się na to kilka rzeczy naraz.
Diagnozuje się dorosłych
Przez lata ADHD uchodziło za zaburzenie dziecięce. Dziś wiadomo, że często trwa całe życie, więc na diagnozę zgłaszają się dorośli, którzy wcześniej nie mieli na to szans. Autorzy przeglądu porównują to do odrabiania zaległości, a nie do epidemii.2
Wreszcie zauważa się kobiety
Dziewczynki z ADHD rzadziej przeszkadzają innym, częściej odpływają myślami. Żeby ktoś skierował je do specjalisty, muszą wyraźniej odstawać od rówieśników niż chłopcy.211 U dorosłych kobiet objawy bywają maskowane albo brane za depresję czy lęk, a diagnoza przychodzi później niż u mężczyzn.12 W Anglii po 2020 roku diagnoz przybyło szczególnie wśród dorosłych kobiet. Badacze czytają to raczej jako wyrównywanie szans niż wzrost zachorowań.92
Zmieniły się kryteria
W 2013 roku weszła nowa wersja amerykańskiej klasyfikacji DSM-5. Objawy mają być obecne przed 12. rokiem życia, a nie przed 7., a dorosłym do diagnozy wystarcza pięć objawów w danej grupie zamiast sześciu. Ta druga zmiana w badaniu prawie 4 tysięcy młodych dorosłych podniosła szacowaną częstość ADHD z około 2,8% do 3,55%, czyli mniej więcej o jedną czwartą.13 Ludzie się nie zmienili. Zmieniła się miarka.
Wszyscy o tym mówią
O ADHD mówi się dziś wszędzie, najwięcej w mediach społecznościowych. To dobrze, bo wiele osób pierwszy raz znalazło słowa na to, z czym zmaga się od lat. Gorzej, że jakość tych treści bywa bardzo różna. Kanadyjscy badacze przeanalizowali 100 najczęściej oglądanych filmików z hasztagiem #adhd na TikToku:14
ADHD w mediach społecznościowych
Ponad połowa popularnych filmików o ADHD wprowadza w błąd
100 najczęściej oglądanych filmików z hasztagiem #adhd na TikToku14
- Wprowadzające w błąd treści niezgodne z aktualną wiedzą o ADHD
- Osobiste doświadczenia ktoś opowiada o swoim życiu z ADHD
- Rzetelna wiedza treści edukacyjne zgodne z wiedzą o ADHD
Pandemia
Od 2020 roku nowych diagnoz w Anglii przybywa szybciej.9 Praca i nauka z domu odebrały wielu ludziom zewnętrzną strukturę: dojazdy, stałe godziny, współpracowników obok. Trudności z organizacją, które wcześniej dawało się jakoś obejść, nagle wyszły na wierzch. Badania nie pokazują przy tym, żeby po pandemii osób z ADHD przybyło.8
Za dużo diagnoz czy za mało? Jedno i drugie
Brzmi jak wymijająca odpowiedź, ale dokładnie to wynika z danych.2 Oba zjawiska dzieją się w tym samym czasie, tylko w różnych grupach ludzi.
Nadrozpoznawanie da się wykazać. Najmocniejszy dowód dotyczy dzieci: najmłodsi w klasie dostają diagnozę ADHD częściej niż najstarsi, w metaanalizie mniej więcej o jedną trzecią.15 Miesiąc urodzenia nie powoduje ADHD. Młodsze dziecko na tle starszych kolegów po prostu wypada mniej dojrzale. Przegląd 334 badań dotyczących dzieci i nastolatków także wskazał na nadrozpoznawanie, głównie przy łagodniejszych objawach.16 Konsensus WFADHD dodaje, że do błędnych rozpoznań dochodzi, gdy diagnozy nie poprzedza rzetelna ocena, a sprzyja im presja, żeby diagnozować szybko, także w krótkich konsultacjach zdalnych.1
Niedorozpoznawanie widać równie wyraźnie. W Anglii diagnozę ADHD ma 3,6% mężczyzn w wieku 18–24 lat i zaledwie 0,05% osób po 65. roku życia. Różnica jest 72-krotna.9 Badacze oszacowali, jaka część osób z ADHD w obu grupach w ogóle ma diagnozę:
Niedorozpoznawanie
Kto zostaje bez diagnozy
Szacunkowy odsetek osób z ADHD, które mają diagnozę. Anglia, 202592
Mężczyźni w wieku 18–24 lat
ok. 71 na 100 osób z ADHD ma diagnozę
Osoby po 65. roku życia
ok. 6–7 na 100 osób z ADHD ma diagnozę
Szacunek orientacyjny: badacze porównali liczbę diagnoz w dokumentacji z oczekiwaną częstością ADHD (3–5%). Liczby nie są dokładnym spisem osób bez diagnozy, ale kierunek jest jasny: im starsza grupa, tym rzadziej ktokolwiek rozpoznał w niej ADHD.
U starszych osób roztargnienie, niepokój i chaos w codziennych sprawach latami przypisywano depresji, lękowi, alkoholowi, a z wiekiem początkom otępienia. ADHD rzadko w ogóle brano pod uwagę.17
Dlatego autorzy przeglądu przestrzegają przed prostym rozwiązaniem w rodzaju „ograniczmy dostęp do diagnozy”. Najmocniej uderzyłoby w tych, którzy i tak najrzadziej do niej docierają. Na nadrozpoznawanie lepiej działa poprawa jakości diagnozy niż jej ograniczanie.2
Test w internecie to nie diagnoza
Krótki test przesiewowy ma jedno zadanie: nie przeoczyć nikogo, kto może mieć ADHD. Dlatego jest celowo czuły i z założenia wskazuje także wiele osób, które ADHD nie mają.
Dobrze to widać w angielskim badaniu zdrowia psychicznego. Ten sam sześciopytaniowy test ASRS-6 co kilka lat wypełniały reprezentatywne grupy dorosłych. Odsetek wyników pozytywnych wzrósł z 8,2% w 2007 roku do 13,9% w latach 2023/24.18
Test to nie diagnoza
Coraz więcej osób „ma ADHD” w teście
Dorośli w Anglii z pozytywnym wynikiem sześciopytaniowego testu przesiewowego ASRS-618
- pozytywny wynik testu ASRS-6
- ok. 3% dorosłych naprawdę ma ADHD1
Wśród osób w wieku 16–24 lat pozytywny wynik w latach 2023/24 miała co czwarta osoba (25%). W tym samym badaniu odsetek osób z autyzmem ocenianym przez badaczy pozostał bez zmian, na poziomie ok. 0,8%.18
W tym samym badaniu odsetek osób z autyzmem i z zaburzeniami psychotycznymi, ocenianymi przez badaczy, a nie w samoopisie, przez cały ten czas się nie zmieniał.18 Zmieniło się więc to, jak ludzie rozpoznają i opisują swoje doświadczenia. Samych objawów nie przybyło.2
Rozkojarzenie, odkładanie spraw na później, gonitwa myśli po źle przespanej nocy - zna to prawie każdy. Ktoś, kto naczytał się o ADHD, łatwiej odnajdzie te doświadczenia w pytaniach testu. Ten sam mechanizm pomaga jednak osobom, które przez lata nie wiedziały, skąd biorą się ich trudności. Test nie odróżni jednej sytuacji od drugiej. Pozytywny wynik nie mówi, czy objawy były obecne w dzieciństwie, czy dotyczą różnych sfer życia, czy naprawdę utrudniają funkcjonowanie i czy nie wyjaśnia ich coś innego.2
Dlaczego to, kto Cię diagnozuje, ma znaczenie
ADHD nie wykaże badanie krwi, rezonans ani test komputerowy, który dałby wynik „tak” albo „nie”. Najdłużej badanym kandydatem był stosunek fal theta do beta w EEG. W 2013 roku amerykańska agencja FDA dopuściła nawet urządzenie, które go mierzyło, jako pomoc w diagnozie. Z czasem okazało się jednak, że w kolejnych badaniach różnica między osobami z ADHD i bez niego maleje, a sama miara nie nadaje się do diagnozowania konkretnej osoby.19 Żaden obecny standard diagnostyczny nie opiera się na EEG.2
Diagnoza ADHD to więc ocena kliniczna: rozmowa, obserwacja i informacje od bliskich. Przegląd w „Medicinie” zwraca uwagę na rzecz, która powinna dać do myślenia. Kiedy specjaliści mają przyjąć jak najwięcej osób, najłatwiej skracają właśnie te elementy, które odróżniają ADHD od podobnych trudności: wywiad o dzieciństwie, sprawdzenie, czy objawy występują w różnych sytuacjach, ocenę funkcjonowania, rozmowę z kimś bliskim i wykluczenie innych przyczyn.2
Pomyłka w każdą stronę kosztuje. Brytyjskie badanie pokazało, że dorośli z diagnozą ADHD żyją przeciętnie krócej niż ich rówieśnicy,20 a szwedzkie dane wiążą leczenie ADHD z niższą śmiertelnością.21 Nierozpoznane ADHD nie jest więc problemem kosmetycznym. Z drugiej strony diagnoza postawiona na wyrost może skierować kogoś na leczenie, którego skuteczność sprawdzano u osób z wyraźniejszymi objawami, a prawdziwa przyczyna trudności, na przykład depresja, lęk albo przewlekłe niewyspanie, zostanie bez opieki.2
Jak wygląda rzetelna diagnoza ADHD u dorosłych
Dobra diagnoza nie musi być skomplikowana, ale wymaga czasu. Poniżej znajdziesz, po czym ją poznasz i co powinno zapalić czerwoną lampkę.
Po tym poznasz rzetelną diagnozę
- Rozmowa o Twoim dzieciństwie. Objawy muszą być obecne przed 12. rokiem życia.
- Pytania o różne sfery życia: pracę, dom, relacje, zdrowie somatyczne.
- Ocena, jak bardzo objawy utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie.
- Sprawdzenie innych możliwych przyczyn: nastroju, lęku, snu, używek.
- Ustrukturyzowane narzędzie, na przykład wywiad DIVA-5.
- Możliwość udziału bliskiej osoby, która zna Cię od lat.
- Pisemna opinia z uzasadnieniem.
Sygnały ostrzegawcze
- Diagnoza po jednej kilkunastominutowej rozmowie.
- Tylko kwestionariusz do wypełnienia.
- Nikt nie pyta o Twoje dzieciństwo.
- Nikt nie pyta o sen, nastrój ani używki.
- Wynik obiecany z góry, zanim padnie pierwsze pytanie.
- Brak pisemnego uzasadnienia.
Szczególnie ważne jest pytanie o dzieciństwo. W tej samej metaanalizie, która podaje 2,6% dorosłych z ADHD, osobno policzono dorosłych z obecnymi objawami, bez sprawdzania, od kiedy je mają. Takich osób było 6,7%.6 Różnica jest ponad dwukrotna. Nie każdy z tych dodatkowych przypadków to pomyłka, ale dobrze widać, jak bardzo wynik zależy od tego, czy ktoś w ogóle zapyta o przeszłość.
Do kogo iść na diagnozę i o co zapytać
Diagnozę ADHD u dorosłych prowadzą psycholodzy i lekarze psychiatrzy, a ich role się uzupełniają. Psycholog przeprowadza szczegółową diagnozę psychologiczną i wydaje pisemną opinię. Rozpoznanie medyczne stawia i leczenie prowadzi lekarz psychiatra. Zanim zarezerwujesz termin, warto zapytać:
- Ile trwa cały proces? Rzetelny wywiad z dorosłym zajmuje raczej godziny niż kilkanaście minut.
- Jakiego narzędzia używasz? Dla dorosłych opracowano ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny DIVA-5.
- Czy będziemy rozmawiać o moim dzieciństwie? I czy mogę przyprowadzić kogoś, kto mnie wtedy znał?
- Czy sprawdzisz inne możliwe przyczyny? Sen, nastrój, lęk, używki.
- Co dostanę na koniec? Pisemna opinia z uzasadnieniem przyda się psychiatrze.
Forma spotkania ma mniejsze znaczenie, niż się wydaje. Diagnoza online może być równie dokładna jak w gabinecie, jeśli przebiega tak samo: pełny wywiad, to samo narzędzie, ten sam czas.
Tak pracuję też ja. Diagnoza trwa u mnie około 3 godzin i można ją podzielić na krótsze spotkania. Składa się z pogłębionego wywiadu psychologicznego i wywiadu DIVA-5, a w ciągu 2 tygodni dostajesz pisemną opinię, z którą możesz pójść do psychiatry. Prowadzę ją online i w gabinetach we Wrocławiu.
Najczęstsze pytania
Czy ADHD jest dziś częstsze niż kiedyś?
Nie ma na to dowodów. Badania z ostatnich trzech dekad, także te z okresu po pandemii, nie pokazują wzrostu odsetka osób z ADHD. Rośnie liczba diagnoz, bo ADHD częściej rozpoznaje się u dorosłych i u kobiet, a kryteria w klasyfikacji DSM-5 są łagodniejsze niż w poprzedniej wersji.
Ile procent dorosłych ma ADHD?
Około 3%. Badania podają od 2,6% do 3,4%, zależnie od kraju i metody. Z wiekiem odsetek maleje: z około 5% u młodych dorosłych do mniej niż 1% po 65. roku życia.
Czy test ADHD online wystarczy do diagnozy?
Nie. Test przesiewowy pokazuje tylko, że warto przyjrzeć się objawom. Nie sprawdza, czy były obecne w dzieciństwie, czy występują w różnych sferach życia, jak bardzo utrudniają funkcjonowanie i czy nie wyjaśnia ich coś innego. To sprawdza dopiero diagnoza.
Czy z ADHD się wyrasta?
Często nie. Mniej więcej co szósta osoba, która miała ADHD w młodości, w wieku 25 lat nadal spełnia wszystkie kryteria, a około połowa wciąż zmaga się z częścią trudności.
Kto stawia diagnozę ADHD u dorosłych?
Psycholog prowadzi diagnozę psychologiczną, na przykład wywiadem DIVA-5, i wydaje pisemną opinię. Rozpoznanie medyczne stawia i leczenie prowadzi lekarz psychiatra, często na podstawie tej opinii.
Źródła
- Faraone S.V., Pritchard A.E. i in. (118 autorów). The World Federation of ADHD International Consensus Statement: 2026 Update. PsyArXiv (preprint), 2026. doi.org/10.31234/osf.io/w5n9t_v1
- Bonea M., Vamanu A., Fodor V.B., Tecar C., Livinț-Popa L. The ADHD Paradox: Why Are Recorded Diagnoses Rising? A Structured Narrative Review of Prevalence, Diagnostic Coverage and the Limits of the Current Evidence. Medicina 2026; 62: 2168. doi.org/10.3390/medicina62112168
- Demontis D. i in. Discovery of the first genome-wide significant risk loci for attention deficit/hyperactivity disorder. Nature Genetics 2019; 51: 63–75. doi.org/10.1038/s41588-018-0269-7
- Demontis D. i in. Genome-wide analyses of ADHD identify 27 risk loci, refine the genetic architecture and implicate several cognitive domains. Nature Genetics 2023; 55: 198–208. doi.org/10.1038/s41588-022-01285-8
- Faraone S.V. i in. The World Federation of ADHD International Consensus Statement: 208 Evidence-based conclusions about the disorder. Neuroscience & Biobehavioral Reviews 2021; 128: 789–818. doi.org/10.1016/j.neubiorev.2021.01.022
- Song P. i in. The prevalence of adult attention-deficit hyperactivity disorder: A global systematic review and meta-analysis. Journal of Global Health 2021; 11: 04009. doi.org/10.7189/jogh.11.04009
- Polanczyk G.V., Willcutt E.G., Salum G.A., Kieling C., Rohde L.A. ADHD prevalence estimates across three decades: an updated systematic review and meta-regression analysis. International Journal of Epidemiology 2014; 43: 434–442. doi.org/10.1093/ije/dyt261
- Martin A.F. i in. The changing prevalence of ADHD? A systematic review. Journal of Affective Disorders 2025; 388: 119427. doi.org/10.1016/j.jad.2025.119427
- John A. i in. Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Children and Adults in England, 2000–2025: Recorded Prevalence and Diagnostic Trends. The Lancet Regional Health - Europe 2026; 67: 101740. doi.org/10.1016/j.lanepe.2026.101740
- Grøntved S. i in. Prevalence and Incidence of Attention Deficit/Hyperactivity Disorder in Denmark. A National Register-Based Open Cohort Study. Acta Psychiatrica Scandinavica 2025; 152: 27–38. doi.org/10.1111/acps.13804
- Young S. i in. Females with ADHD: An expert consensus statement taking a lifespan approach providing guidance for the identification and treatment of ADHD in girls and women. BMC Psychiatry 2020; 20: 404. doi.org/10.1186/s12888-020-02707-9
- Attoe D.E., Climie E.A. Miss. Diagnosis: A Systematic Review of ADHD in Adult Women. Journal of Attention Disorders 2023; 27: 645–657. doi.org/10.1177/10870547231161533
- Matte B. i in. ADHD in DSM-5: a field trial in a large, representative sample of 18- to 19-year-old adults. Psychological Medicine 2015; 45: 361–373. doi.org/10.1017/S0033291714001470
- Yeung A., Ng E., Abi-Jaoude E. TikTok and Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder: A Cross-Sectional Study of Social Media Content Quality. The Canadian Journal of Psychiatry 2022; 67: 899–906. doi.org/10.1177/07067437221082854
- Caye A. i in. Relative Age and Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder: Data From Three Epidemiological Cohorts and a Meta-Analysis. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry 2020; 59: 990–997. doi.org/10.1016/j.jaac.2019.07.939
- Kazda L. i in. Overdiagnosis of Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Children and Adolescents: A Systematic Scoping Review. JAMA Network Open 2021; 4: e215335. doi.org/10.1001/jamanetworkopen.2021.5335
- Torgersen T., Gjervan B., Lensing M.B., Rasmussen K. Optimal management of ADHD in older adults. Neuropsychiatric Disease and Treatment 2016; 12: 79–87. doi.org/10.2147/NDT.S59271
- Ridout K. i in. Attention deficit hyperactivity disorder. W: Adult Psychiatric Morbidity Survey: Survey of Mental Health and Wellbeing, England, 2023/4. NHS England Digital, 2025. digital.nhs.uk/data-and-information/publications/statistical/adult-psychiatric-morbidity-survey/survey-of-mental-health-and-wellbeing-england-2023-24/attention-deficit-hyperactivity-disorder
- Arns M., Conners C.K., Kraemer H.C. A decade of EEG Theta/Beta Ratio Research in ADHD: a meta-analysis. Journal of Attention Disorders 2013; 17: 374–383. doi.org/10.1177/1087054712460087
- O’Nions E. i in. Life expectancy and years of life lost for adults with diagnosed ADHD in the UK: matched cohort study. The British Journal of Psychiatry 2025; 226: 261–268. doi.org/10.1192/bjp.2024.199
- Li L. i in. ADHD Pharmacotherapy and Mortality in Individuals With ADHD. JAMA 2024; 331: 850–860. doi.org/10.1001/jama.2024.0851